holebi geweld in Brussel Afdrukken
09-09-2006
header_logo.gifJa, ik ben homo. Ja, ik ben Brusselaar. Ja, dat is niet gemakkelijk. Niet gemakkelijk? Je hebt toch ettelijke feestjes, bars voor elk zijn voorkeur en verschillende holebi-organisaties waar je terecht kan? Waarom is het dan niet gemakkelijk? Wel, een klein voorbeeldje van vorig jaar: Vrijdagnacht, 01:00u, Boulevard Anspach. Ik loop hand in hand met mijn toenmalig lief. Komt er een groepje jonge gastjes langs met veel kabaal. "Sales pédés!" En nog een hoop verwensingen. En dan een fles die voor mijn voeten werd gegooid. Wat doe je dan? Weglopen natuurlijk.

Een jaar voorheen was een goede vriend van mij hetzelfde overkomen, aan de Kunstberg. Maar daar is het niet goed afgelopen. Die gastjes hebben hem en zijn vriend toen goed in elkaar geklopt. Een paar tanden kapot, een trauma om te overwinnen en een paar littekens rijker. Elke holebi in deze stad zal er wel eens mee geconfronteerd zijn geweest. Fysiek of verbaal geweld. Puur ingegeven op basis van vooroordelen en 'superioriteitsgevoel'.

De reden waarom ik er vandaag een artikel aan wil wijden? Omwille van een mail die ik kreeg van X.

X is een persoon die verhuist is naar een rustigere Vlaamse Stad omdat hij het hier niet meer aankon. Omdat de politie en het stadsbestuur naar zijn gevoel niet genoeg doen. En hij heeft gelijk. De Stad moet initiatieven als Merhaba, dat een emancipatie van holebis in de migrantengemeenschappen voorstaat, sterker ondersteunen. Zodat er een aanvaarding komt in alle lagen en groepen van onze bevolking. Geweld en haat moeten sterk aangepakt worden. Aanvaarding komt er alleen wanneer holebis van de migrantengemeenschap naar buiten treden en hun families, vrienden zover krijgen hen te aanvaarden. Maar daar is steun voor nodig. Dat doe je niet van de ene op de andere dag.

En ondertussen moet de politie haar rol opnemen en ook klachten van holebigeweld registreren en vervolgen waar mogelijk. Niet gemakkelijk nee. Maar broodnodig.
 
[ terug ]