Single reizen Afdrukken
01-08-2006
images.jpgGisteren ben ik thuis gekomen uit Turkije - Bodrum. Negen dagen ben ik weg geweest. Daarom dat mijn blog wat "verouderd" is. Een lastcall ticket. Je weet wel; gewoon naar de luchthaven gaan en vragen wat voor vluchten ze nog hebben die dag. En vorige zondag hadden ze Bodrum in de aanbieding. Ik had even een verandering van omgeving nodig.


Single reizen. Het heeft me wat moeite gekost om me ervan te overtuigen. Door alleen op reis te gaan, bevestig je het feit dat je vrijgezel bent. Dat je geen banden hebt of iemand waar je rekening mee moet houden. Sommigen zien dat als een voordeel. Ik weet het niet. Nog niet.

Ja, het is leuk dat je gewoon je zin kan doen. Vertrekken naar waar je wil, uitgaan en terugkomen wanneer je wil - maar je bent wel altijd alleen. Niemand om die azuurblauwe zee mee te delen. Niemand om te laten proeven van die overheerlijke vis. Niemand om een boek mee uit te wisselen als de jouwe uit zijn. Dat is niet het leven dat ik op het oog heb. Maar wat als dąt mijn leven zal zijn? Zou ik dat aanvaarden? Of zou ik diep ongelukkig worden?

Deze reis me getoond dat alleen ook leuk kan zijn. Dat je veel nieuwe mensen leert kennen. Dat voor velen het niet voor de hand zou liggen alleen te reizen. "Where do you come from mister? Where is your girlfriend? You are alone?????" Het feit dat je alleen jezelf hebt om diep mee te praten, heeft me dieper bij mezelf gebracht. Het klinkt melodramatisch, maar zo is het wel. Waar wil ik naar toe? Ben ik blij met het leven dat ik heb? Wat is er goed, wat kan er beter? Dat is een rijkdom die koppeltjes niet zo gemakkelijk bereiken.

Dus ja, het single-leven het gaat wel. Het is zelfs interessant. Maar een droomleven is het niet. Niet nu. Dat gevoel hangt natuurlijk samen met de angst om "vereenzaamd" te worden. Alleen in de stad. Alleen in het leven. De drukte, de massa, de geluiden van het leven wil ik delen. Die wil ik niet alleen ondergaan.

Maar misschien blijft mijn leven wel enkel. Daarom is het zo belangrijk anderen, meerderen zelfs, te hebben in je leven. Klankborden. Mensen waar je tegen kan schreeuwen, vastklampen, lachen, vastpakken en je samen mee kan voelen. Ik ben blij en dankbaar dat ik die gevoelens kan meemaken dankzij mijn vrienden. Maar vandaag weet ik, voel ik, dat er nog een tweede nodig is in mijn leven.

Ik ben er niet klaar voor alleen te blijven. Nog niet. Later misschien. Maar nu nog niet.

Nu alleen nog de juiste persoon tegenkomen. Ooit, ergens. :-)

Liefs,

Joeri Hamvas

ps: misschien dat de laatste dag van mijn 27 lentes me zo "emotional" maakt. We zullen zien. Nog een paar dagen vakantie en dan schrijf ik wat diepere dingen. Over leegstand, armoede, Brusselse trots enzo. Beloofd!
 
[ terug ]